ROZDZIAŁ III

-Hermiono. Hermiono, obudź się- usłyszała głos Harry'ego. Z trudem otworzyła oczy i zdała sobie sprawę, że jest w pokoju wspólnym, w którym było już kilkoro innych osób, wciąż w piżamach, bo w końcu była sobota. Jakiś skrzat musiał ją przykryć, bo miała na sobie ciepły koc w barwach Gryfindoru.

-Która godzina?- wystękała. Bolała ją głowa, było jej zimno i miała zatkany nos.

-Ósma. Strasznie wyglądasz. Gdzieś ty się wczoraj podziewała? Martwiliśmy się o Ciebie.

-Właśnie. Mieliśmy już zawiadomić McGonagall, że znikłaś! Nie było Cię w bibliotece, nie przyszłaś na kolację, nie pojawiłaś się też na spotkaniu GD!- przed Hermioną stanął Ron. Kiedy go zobaczyła, poczuła się dziwnie. Była zawstydzona, jakby go... Zdradziła? Nie, o czym ona w ogóle myśli, Ron to jej przyjaciel, nie łączy ich nic więcej. Zupełnie nic. Tylko dlaczego w takim razie znowu się rumieni?

-Przepraszam. Ja... Byłam w skrzydle szpitalnym, źle się czuję, chyba się przeziębiłam- odparła. Nie wierzyła, że przyjmą to usprawiedliwienie, co niby miała robić aż tak długo w skrzydle szpitalnym? Ale nie mogła nic lepszego wymyślić.

-Naprawdę wyglądasz niespecjalnie. Siedź tu, przyniesiemy ci coś do jedzenie- Ron niespodziewanie wykazał się wielką troskliwością.

Kiedy chłopcy wyszli z pokoju wspólnego, Hermiona odwróciła sie i zapatrzyła na roześmianych, cieszących się dniem wolnym Gryfonów. Nie mieli oni żadnych zmartwień, przynajmniej takich naprawdę poważnych. A ona? Nie wie, co jest między nią, a Snapem, dlaczego czuje, że oszukuje Rona? Życie było bardzo niesprawiedliwe, marzyła, żeby zasnąć i obudzić się dopiero, jak wszystkie jej problemy przestaną istnieć. Rozmyślając tak doszła d wniosku, że musi unikać Snape'a. Z ich znajomości nie może wyniknąć nic dobrego.

-Trzymaj- Ron podał jej tacę z jajecznicą i tostami. Nawet nie zauważyła, kiedy wrócili, pogrążona w swoich smętnych myślach. Podziękowała mu i wzięła od niego tacę. Jednak kiedy chciała przełknąć pierwszy kęs, poczuła, że nie może tego zrobić z powodu bólu gardła.

-Przepraszam was, chyba dalej źle się czuję. Nie mogę łykać, boli mnie gardło. Pójdę jeszcze raz do skrzydła szpitalnego. Nie, nie musicie iść ze mną, dam sobie radę- dodała szybko, kiedy już zaczęli się podnosić.

Szybko, zanim zdążyli zaprotestować, przeszła przez dziurę pod portretem Grubej Damy i ruszyła w stronę skrzydła szpitalnego. Po drodze modliła się w duchu, żeby przypadkiem nie wpaść na Snape'a, ale na szczęście nigdzie nie było go widać.

Sala szpitalna była dużym pomieszczeniem, w którym stała kilka łóżek przykrytych białą pościelą, a obok każdego łóżka stała mała szafka nocna. Oprócz tego nie było tu żadnych ozdób, jedynie parawany do zasłaniania łóżek, poskładane teraz w jednym kącie. Pielęgniarka, pani Pomfrey stała w drugim końcu sali, poprawiając kołdrę na jednym z łóżek.

-Słucham, w czym Ci mogę pomóc?- zapytała Hermionę i spojrzała na nią- oj, dziecko kochane, chodź ze mną, za chwilę cię wyleczymy- uśmiechnęła się ciepło do Hermiony.

Hermiona poszła za nią do małego gabinetu obok sali szpitalnej i stanęła pod ścianą, a w tym czasie pani Pomfrey zaczęła grzebać w szafce pod oknem. Po chwili wyprostowała się i podała Hermionie butelką z zielonym płynem.

-Wypij to, kochanie, zaraz poczujesz się lepiej. Nie bój się, jest całkiem smaczne- zachęciła Hermionę.

Wypiła całość jednym szybkim łykiem, tak, że nawet nie zdążyła poczuć smaku.

Usiądź na chwilkę, a jak poczujesz się lepiej, to będziesz mogła wyjść.

Hermiona usiadła na wskazanym miejscu i przyglądała się pielęgniarce, która układała jakieś papiery na biurku. Nagle rozległy się kroki i po chwili do gabinetu wszedł dyrektor, a za nim Snape z dużym pudłem w rękach. Hermiona zarumieniła się gwałtownie i wbiła wzrok w ziemię.

-Dzień dobry, Poppy. Czy mogłabyś dać mi coś od przeziębienia?- zapytał wesoło profesor.- O, witam, panno Granger- dodał, kiedy zauważył skuloną postać na krześle.

-Dzień dobry, panie profesorze- Hermiona ośmieliła się podnieść na niego wzrok, ale po chwili oderwała go i spojrzała na Snape'a. Okazało się, że ten również się w nią intensywnie wpatruje.

Pani Pomfrey podała Dumbledore'owi ten sam napój, który wcześniej dostała Hermiona.

-Miętowy, tak? To dobrze, nie lubię zagadkowych smaków- powiedział i zaczął pić, wyraźnie rozkoszując się napojem.

-Pani Pomfrey, przyniosłem te eliksiry, a które pani prosiła- odezwał się Snape, a Hermionę od jego głosu przeszedł dreszcz.- Panno Granger, chciałbym z panią porozmawiać o pewnej sprawie w moim gabinecie.

-Co? A, tak, oczywiście. Dobrze- Hermiona nie wiedziała, jak się zachować.

-Dziękuję, profesorze, proszę postawić je na biurku- odpowiedziała pani Pomfrey.

-Severusie, mam do ciebie sprawę. Niech panna Granger pójdzie przodem, a my porozmawiamy w drodze do Twojego gabinetu, dobrze?

Hermiona nie miała jak wymigać się od wizyty w gabinecie Snape'a. Przy dyrektorze nie mogła uciec. Ruszyła więc w stronę lochów, zastanawiając się, jak ma rozegrać to spotkanie.